Parafia Matki Bożej Częstochowskiej
Adres:
os. Szklane Domy 7
31 972 Kraków
Dojazd:
Informacja o miejscu:
Parafia M.B. Częstochowskiej na os. Szklane Domy 7 została erygowana w 1983 r. Kościół z klasztorem był budowany w latach 1984-1994. Konsekracji dokonał 11 czerwca 1995r. ks. kard. Franciszek Macharski. Modlą się i pracują w niej cystersi.
Na początku był przydrożny krzyż...
Przy szerokiej, kamiennej drodze z Bieńczyc do Mogiły mieszkańcy wsi postawili w 1880 roku drewniany krzyż, który w 1932 roku zamieniono na żelbetonowy. Droga biegła pomiędzy polami mieszkańców Bieńczyc, a rozległymi obszarami ziem należących do Cystersów.
W 1945 roku żołnierze Armii Czerwonej sprofanowali krzyż – lewe ramię figury Chrystusa zostało odstrzelone przez radzieckiego żołnierza. Wizerunek Pana Jezusa naprawiono, a w kaplicy w Bieńczycach ( obecnie, w tym miejscu stoi „Arka Pana”) odprawiono nabożeństwo ekspiacyjne, które sprawował ks. Franciszek Kolasa z klasztoru z Mogiły. Po latach, w wyniku budowy Nowej Huty, krzyż został przysłonięty przez „szwedzki blok”. Sędziwe lipy zazdrośnie i troskliwie broniły swojego skarbu tak, że stał się prawie niewidoczny i trudno było Go odnaleźć nawet rodowitym mieszkańcom Bieńczyc.
A tymczasem tuż obok ogromne koparki przeorywały żyzna ziemie zamieniając warzywniki, ogrody, złociste lany zbóż na blokowiska dla przybywających z różnych stron młodych ludzi. Młodzież wiejska migrowała za pracą i przybywała do Nowej Huty, nie po to by stać się marksistami, ale by polepszyć swój byt, zdobyć wykształcenie, zawód, mieszkanie, uciec ze swojej rodzinnej, biednej wsi. Nieufnie słuchali ideologów opowiadającym im o świetlanej przyszłości bez Boga...Jak wspominają Ojcowie Cystersi wzdłuż i wszerz, tego wielkiego placu budowy, biegły wydeptane ścieżki, dróżki do Jasnej Mogiły. Tam wierni szukali odpowiedzi na dręczące ich wątpliwości, uciekali od zgnilizny moralnej, samotności, od zafałszowanego obrazu świata, który im wciskano.
a później marzenie...
W 1976 roku ks. Kardynał Karol Wojtyła, podczas wizytacji nowohuckich parafii w Mogile i w Bieńczycach zastanawiał się co zrobić, aby zwiększyć sieć kościołów w Nowej Hucie. Dwie ogromne parafie: Mogiła i Bieńczyce nie były w stanie dobrze wypełniać zadań duszpasterskich. I to w tym nowym mieście, które liczyło ponad 200 tys. mieszkańców i było zbiorowością z całej Polski. Gigant – parafia nie jest w stanie realizować Kościoła jako faktu. Główną przeszkodą realizacji tego marzenia było brak świątyń. Ówczesne władze stanowczo odrzucały wszelkie prośby o zezwolenie na budowę kościoła. I wówczas ks. Kardynał Wojtyla, w czasie wspomnianej wizytacji, wpadł na oryginalny pomyśl. Podzielił ogromną parafię bieńczycką na cztery, a mogilską na dwie. I od razu powołał proboszczów i wikariuszy tych wirtualnych jednostek duszpasterskich. Ojcu Niwardowi powierzono rejon Centrum Nowej Huty.
Przy zapomnianym Krzyżu...
Od 1 maja 1978 roku przy tym krzyżu – teraz na osiedlu Szklane Domy- zaczęli gromadzić się wierni na modlitwie. W ciągu kolejnego miesiąca odprawiane były Msze Święte. Groźby władz spowodowały czasowe zawieszenie praktyk religijnych, które przywrócono po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Od tej pory odprawiano niedzielną, wieczorną Mszę Św. dla mieszkańców z pobliskich osiedli. Licznie gromadzono się w czasie Adwentu, a pierwsza Pasterka została celebrowana przez biskupa Albina Małysiaka, w 1978 roku.
Dopiero pierwsza pielgrzymka Ojca Św. Jana Pawła II w 1979 roku i działalność Solidarności spowodowała podpisanie zgody na budowę. Było to 5.03.1981 roku. W niedzielę Palmową 21.03.1982 roku, po odśpiewaniu Gorzkich Żali, ks. Biskup Stanisław Smoleński, w otoczeniu wielotysięcznego tłumu wiernych, z krzyżem niesionym na ramionach dokonał poświęcenia placu na os. Szklane Domy pod budowę Kościoła.
Po wielu trudach o. Niward Karsznia uzyskał zezwolenie na budowę kościoła. Teraz należało się starać o lokalizację. Władze sugerowały teren osiedla Na Skarpie – naprzeciw Placu Centralnego, chodziło o realizację dyrektyw: jeśli nowy kościół to na obrzeżach miasta! Trzeba było wiele taktu i dialogu, by przekonać władzę do wolnego placu na os. Szklane Domy. Wierni od początku marzyli, aby w tym miejscu powstała świątynia. I tak się stało!
Pracę rozpoczęto w lipcu 1982 roku od budynku gospodarczego, w którym znalazły się: pomieszczenia katechetyczne, cele dla Ojców i Kaplica o pow. 400 m². Był to początek prawdziwej działalności Parafii na Szklanych Domach.
Perełka współczesnej architektury sakralnej...
Było ich cztery. Cztery projekty nowego kościoła. O wyborze zadecydowali Parafianie, kiedy przed laty Ojcowie Cystersi ogłosili „małe referendum” tzw. projekt warszawski podobał się najbardziej. Miejska Komisja Urbanistyczna była tego samego zdania. I właśnie dzięki tym wydarzeniom mamy taki kościół i klasztor, który został uznany za perełkę współczesnej architektury sakralnej. Nie należy do świątyń – olbrzymów, doskonale komponuje się z otoczeniem. Nie tylko spełnia potrzeby liturgiczne, ale oddaje charakter miejsca, w którym został usytuowany. Z daleka widać nowoczesną bryłę godną architektury XXI wieku. Przestronne, jasne wnętrze w niczym nie przypomina tradycyjnych wielonawowych świątyń, pełnych rzeźb, obrazów, zakamarków. To budowla o jednej, niepodzielnej przestrzeni, która zgodnie z posoborowymi założeniami, ma integrować wspólnotę parafialną. A jej surowe piękno zawdzięczamy nie tylko projektowi, czy użytym materiałom, ale trosce Jego Proboszcza.
Drzewo życia...
Kiedy patrzymy na fronton kościoła od strony południowej, od alei Solidarności zobaczymy niezwykły kształt – drzewo. Wyraźnie widać korzenie, pień, i rozłożystą koronę – zieloną latem i zimą. I tak do końca nie wiadomo: czy była to zamierzona koncepcja architekta, czy wynikło to z natchnionego działania, a może to przypadek – rezultat wymogów konstrukcyjnych. Drzewo jest w oczach człowieka znakiem namacalnym tej siły życiowej, którą Stwórca wszczepił w całą naturę. Drzewo wzywa, zaprasza nas byśmy zanurzyli się w jego wnętrzu – tej świątyni Bożej, gdzie znajdziemy ukojenie, radę, spokój, wytchnienie, pocieszenie, bezgraniczną miłość, poczucie jedności z Bogiem i ludźmi.
Obecnie funkcję proboszcza pełni o. Jan Paweł Chlipała.
Hasłem parafii jest: "Parafia przyjazna każdemu człowiekowi". Poza programowymi nabożeństwami w każdą środę do Matki Bożej, w poniedziałki do błogosławionego Mistrza Wincentego Kadłubka, odbywają się w każde piątki miesiąca nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego, w każde I soboty miesiąca modlitwy do Niepokalanego Serca NMP, w czwartki gromadzi się Odnowa w Duchu Świętym, w I wtorki i III piątki miesiąca modli się Rycerstwo Michała Archanioła. Przy parafii działa Neokatechumenat, Świetlica Parafialna dla dzieci i młodzieży, Oaza, Akcja Katolicka, Duszpasterstwo Hutników, grupa niepełnosprawnych Jeana Vanier'a.
Miejsce na mapie:
